Wat ik van mijn bezoek aan een Balinese healer leerde
arrow_drop_up arrow_drop_down

Wat ik van mijn bezoek aan een Balinese healer leerde

Aarak aarak, zei de healer, wat aanraken betekent in de lokale taal. Mijn voet had veel aanraking nodig. Vier keer per dag masseren met warm water en een soort kokosazijnvloeistof. En ik moest er gewoon op lopen. Niet zo hinken op mijn hiel, wat ik juist deed om de pijn te vermijden.
 
Het advies van de lokale healer stond haaks op het advies van de artsen in het westerse (en dus dure) ziekenhuis in Denpasar.
 
Brommer rijden vond ik vanaf het begin spannend. Vooral omdat ik mijn dochters Ize (5) voorop tussen mijn benen had en Linde (8) achterop.
 
Ik had mijn angst een beetje weggedrukt en probeerde na een feestje van nieuwe vrienden snel thuis te komen. Voordat de regen met bakken naar beneden zou komen. In plaats van te luisteren naar wat mijn angst me wilde vertellen, extra voorzichtig en langzaam rijden, probeerde ik snel thuis te komen en nam mijn hoofd het over.
 
Bij het indraaien vanaf het smalle pad bij ons huis het gras op, ik stond al bijna stil, slipte ik weg door de gladheid want het was al aan het regenen en werd mijn voet dubbel gevouwen.

Ik voelde een botje kraken.

Na een X-Ray de volgende dag, bleek het een relatief kleine breuk in mijn middenvoetsbeentje. Ik kon er niet op lopen en de voet was flink gezwollen. De plaatselijke arts in een kliniek wilde me natuurlijk de beste westerse hulp bieden dus werd ik doorverwezen naar de orthopeed in Denpasar anderhalf uur rijden hier vandaan. Onderweg werd me door de taxichauffeur en door enkele berichtjes die ik kreeg, verteld dat ik misschien beter naar de healer kon gaan dan naar het ziekenhuis, maar ja ik was nu toch al onderweg. En waar vind ik zo’n inheemse healer?
 
In het ziekenhuis in Denpasar werd me al snel weer duidelijk dat ziekte big business is en dat de industrie vooral draait op het aanpraten VAN, en het inspelen OP angst. De behandelingen kosten daarna vooral veel geld. De apotheek in de lobby draaide op volle toeren en bij de speciale afrekenbalie met werkelijk tientallen verschillende pin en credit card readers, was voor iedereen wel een mogelijkheid om te betalen.
 
Mij werd door orthopeed Ahmed geen gips voorgeschreven (gelukkig), maar wel een orthopedische schoen (later bleek dat die 600 euro koste). Misschien omdat ik hem verteld had dat ik goed verzekerd was? Verder krukken (60 euro), 4x per dag ijs en ontstekingsremmers, waarvan ik direct zei dat ik die niet zou nemen. Daar kon hij de humor wel van in zien want hij had wel vaker mensen uit Ubud die geen medicijnen wilde.
 
Ik mocht mijn voet in ieder geval drie weken totaal niet belasten. Er op lopen zou het erger maken. En daarom was die orthopedische schoen nodig, die voor de Balinezen trouwens niet te betalen was en die ik zelf ook duur vond voor een tijdelijke ondersteuning (+alle consulten, foto’s etc).
 
Maar goed, ik had met Tryntsje afgesproken, dat ik het allemaal over me heen zou laten komen en zou instemmen met wat voor advies (ik ben soms eigenzinnig) ik van de arts zou krijgen. Acceptatie in plaats van weerstand. Ook als het opereren zou zijn. Niet nodig dus, enkel die schoen en dat was beter dan gips vond ik.
 
Na twee uur ziekenhuiservaring mocht ik in de lobby betalen met credit card. Ik lachte in mezelf toen de betaling niet werd geaccepteerd. Waarschijnlijk omdat ik mijn credit card limiet van de maand had bereikt omdat ik hem hier veel gebruik.
 
Ik zag het als een teken en liep twee uur later met enkel de krukken en een fles water (het eten in het ziekenhuis was vooral goed voor de business) naar buiten, waar mijn taxi-chauffeur nog op me wachtte.

De Healer

Ik had direct besloten dat ik naar ´de healer´ zou gaan.
 
De volgende dag kroop ik dus bij local Wayan, onze ‘head housekeeping’, achterop de scooter naar een healer die gespecialiseerd is in botbreuken. Wayan had een plastic zakje bij zich waarin hij een offertje (bloemetjes, blaadjes en wierook) en een briefje van 50.000 rupia (drie euro) had gedaan. 100.000 was te veel zei hij tegen me. Eenmaal aangekomen zaten er enkele mensen buiten in de in de rij.
 
De beste man zat in lotushouding op een matje en had enkel olie en zijn handen als behandelmiddelen.
 
Wat hij deed zouden wij een soort manuele therapie noemen. Geen woewoe. Mijn indruk is dat de kennis van de healer al honderden jaren is overgeleverd van de ene healer op de andere. Niks zweverigs, gewoon hoe ze het al honderden of misschien wel duizenden jaren doen.
 
Pijn deed het wel, die behandeling. Hij masseerde, drukte en voelde en was na zo´n geen vijf minuten klaar. En toen kwam dat advies: warm water en masseren met dat kokosazijnwater (weet niet wat het is). Ik mocht zeker geen schoenen aan want dat verhinderd de doorbloeding. Logisch ook. En hij zei met klem dat ik er gewoon op moest lopen. Ik gaf hem nog een briefje van 100.000 rupia als dank en kon weer naar huis.
 
Op de terugweg zat ik met blote voeten bij Wayan achterop de scooter en voelde ik me lichter en gelukkiger, terwijl ik me op de heenweg met mijn schoenen aan totaal niet gemakkelijk voelde.
 
Mijn angst maakte plaats voor vertrouwen.
 
En dat is precies wat me bij blijft na deze ervaring in twee totaal verschillende werelden. Het ziekenhuis in de stad met alle ontwikkelingsdrang, technieken en op angst gebaseerde zekerheid, en aan de andere kant het platteland, waar mensen echt een totaal ander leven leiden, maar waar men nog gelooft en vertrouwd op eeuwenoude kennis en levenswijsheid.

Leven in angst of vertrouwen.

Ik kies voor het leven in vertrouwen, ook al vraagt het moed en een sprong in het diepe, want ik weet niet hoe mijn voet er over een week aan toe is en op de lange termijn. Ik geef me er helemaal aan over omdat ik diep van binnen weet dat dit de enige weg is om echt in vrijheid te leven.
 
24 uur later is de zwelling stukken minder en ben ik er gewoon op aan het lopen, al is het langzaam en voorzichtig. En de pijn is al enorm afgelopen.
 
‘Slow down brother’ is de les die ik hier mag leren en die ik met enorm veel dankbaarheid omarm.
Jeanet Wolf

Door

Jeanet Wolf

op 22 November 2018

Heel mooi dit!! En vooral dat duidelijke teken dat je kreeg vind ik heerlijk ;) Hoe is het ondertussen met je voet?

David-Pieters

Door

David-Pieters

op 9 December 2018

Hoi haha, zie je bericht nu pas. I'm all over the place.... Goed dus! En jij ook enorm bedankt voor je tip.

Reactie plaatsen